تمنای دل بیچاره ام کبوتر خیالم است پرواز در حریم نجفت

ای  بر فراز ِآسمان

آسمانِ ماه در آغوش کشیده !

از فقر زمین از این خاکستر ِ غم در آغوش کشیده  از این پایین ِ پایین ترا می خوانم !

ترا می خوانم که اوج نشین ربّنا های گرفتار به زمینی!

ترا می خوانم که مولایی!

به وسعت هزار و یک شب به بلور باران به صدای نیمه شب سوگند که گم کرده ام آشیانم را !

ترا می خوانم که دریابی و دست گیری به من برسانی ام که بی من سالهاست تنهایم!

درک می کنم این روزها که چرا سر به چاه ِبی کسیها های های بارالها اینان چه بیگانه!

درک می کنم هق هق ها را ناله های یتیمی را درد را شرم ِکاسهء شیر را !!

بغض به خود می پیچاندم آسمانی نگاهم کن ترا می خوانم : یا امیر کوچه های سرگردان !

پ ن : انت کبیر و انا صغیر ....انت باقی و اناالفانی !

 

/ 0 نظر / 7 بازدید